ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΚΕΦΑΛΗΣ-ΤΡΑΧΗΛΟΥ

Αδένωμα και υπερπλασία παραθυρεοειδών αδένων: Μελέτη με τον μαγνητικό συντονισμό

Ι. Τσιτουρίδης, Δ. Μελίδης, Μ. Εμμανουηλίδου, Σ. Χονδροματίδου, Χ. Παπαστεργίου, Φ. Γκουτσαρίδου, Λ. Ταράζι, Π. Γκούβης, Α. Μοριχοβίτου

Ακτινολογικό Εργαστήριο Γ.Π.Ν. "Παπαγεωργίου", Θεσσαλονίκη

Σκοπός: Η μελέτη αυτή έχει σκοπό να αναδείξει την εμπειρία μας από τη διερεύνηση 23 περιστατικών με αδένωμα και υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων.
Υλικό - Μέθοδος: Μελετήσαμε 23 περιστατικά με αδένωμα και υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων με τον μαγνητικό συντονισμό. Οι εξετασθέντες ήταν 18 γυναίκες και 5 άνδρες, ηλικίας 22 έως 65 ετών.
Πάρθηκαν εγκάρσιες και στεφανιαίες τομές με την τεχνική HASTE και με επιβάρυνση της Τ2 παραμέτρου και εγκάρσιες τομές πριν και μετά την ενδοφλέβια χορήγηση σκιαστικού μέσου, με επιβάρυνση της Τ1 παραμέτρου.
Αποτελέσματα: Από τα 23 περιστατικά ανιχνεύσαμε τα 16, ενώ στα υπόλοιπα 7 ήταν αδύνατη η εντόπιση των βλαβών. Στα τελευταία περιστατικά έγινε εντόπιση των βλαβών με σπινθηρογραφικό έλεγχο. Όλα τα περιστατικά με υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων έδειξαν ενδιάμεσο σήμα στις εικόνες με επιβάρυνση της Τ2 παραμέτρου, ενώ από τα περιστατικά με αδένωμα όλα πλην ενός εμφάνισαν υψηλό σήμα στις εικόνες με επιβάρυνση της Τ2 παραμέτρου.
Συμπέρασμα: Συμπερασματικά πιστεύουμε ότι ο μαγνητικός συντονισμός αποτελεί τη μέθοδο εκλογής για την ανίχνευση και τον χαρακτηρισμό των βλαβών των παραθυρεοειδών αδένων, σε συνδυασμό όμως πάντα με σπινθηρογραφικό έλεγχο με Tc 99mm - Sestabisi.

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΘΩΡΑΚΟΣ

Αξιολόγηση της κυστικής ίνωσης των πνευμόνων με αξονική τομογραφία υψηλής διακριτικής ικανότητας

Α. Οικονόμου [1], Π. Καραγιάννη [3], Ι. Τσανάκας [3], Φ. Παπαδοπούλου [1], Ε. Ζαφιρειάδου [1], Σ. Δευτεραίος [2], Γ. Αλεξιάδης [2], Ι. Μανάβης [2]

[1] Ακτινολογικό Εργαστήριο, Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης
[2] Ακτινολογικό Εργαστήριο, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
[3] Γ' Παιδιατρική Κλινική, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Σκοπός: Η διερεύνηση του ρόλου της ΥΔΙΑΤ των πνευμόνων στην ανάδειξη των απεικονιστικών ευρημάτων της κυστικής ίνωσης των πνευμόνων.
Υλικό - Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλαμβάνονται 58 ασθενείς με Κ.Ι. οι οποίοι υποβλήθηκαν σε ΥΔΙΑΤ πνευμόνων - πάχους 1,5 χιλ. και μεσοδιαστήματα 10 χιλιοστών - σε βαθιά εισπνοή και επιλεκτικές τομές σε εκπνοή. Η αξιολόγηση των απεικονιστικών ευρημάτων έγινε με βάση τις ακόλουθες 11 παραμέτρους: παρουσία βρογχεκτασίας, ενσφήνωση βλέννης, πάχυνση τοιχώματος βρόγχου, ατελεκτασία - πύκνωση, σημείο θολής ύαλου, σημείο μπουμπουκιασμένου δέντρου, εικόνα μωσαϊκού, εμφύσημα, εμφυσηματική κύστη, σακοειδείς βρογχεκτασίες - αποστήματα και την πάχυνση μεσολοβιδίων διαφραγμάτων.
Αποτελέσματα: Σε σύνολο 58 ασθενών η πιο συχνά παρατηρούμενη βλάβη στην ΥΔΙΑΤ ήταν η παρουσία βρογχεκτασιών (93,1%), ακολούθησε η καταγραφή της ατελεκτασίας - πύκνωσης (74,13%), η πάχυνση του τοιχώματος των βρόγχων (72,41%), το σημείο του μπουμπουκιασμένου δέντρου (68,96%) και η ενσφήνωση βλέννης (67,24%). Τα πιο σπάνια ευρήματα ήταν οι εμφυσηματικές κύστεις (12,06%) και το εμφύσημα (8,62%).
Συμπέρασμα: Η ΥΔΙΑΤ αποτελεί εξαιρετικά ευαίσθητη και αξιόπιστη απεικονιστική μέθοδο για την πρώιμη ανίχνευση των βλαβών των πνευμόνων και το μακροχρόνιο έλεγχο των ασθενών με Κ.Ι.

ΕΠΕΜΒΑΤΙΚΗ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΑ

Διαδερμική αντιμετώπιση αποφρακτικής ουροπάθειας σε 222 ασθενείς

Π. Παππάς, Θ. Αλεξόπουλος, Μ. Καραχάλιου, Α. Σκουλαρίκη, Κ. Καραπατάκη, Γ. Τζώρτζης

Ακτινολογικό Τμήμα Π.Γ.Ν. ΑΘηνών "Λαϊκό"

Σκοπός: Η μελέτη και αξιολόγηση της διαδερμικής υπερκυστικής προσπέλασης της αποχετευτικής μοίρας του ουροποιητικού συστήματος υπό απεικονιστική καθοδήγηση, με σκοπό την εκτροπή των ούρων σε 222 ασθενείς με αποφρακτική ουροπάθεια.
Υλικό - Μέθοδος: 266 διαδερμικές νεφροστομίες διενεργήθηκαν σε 222 ασθενείς (140 άνδρες και 82 γυναίκες) με μέση ηλικία 65,3 έτη (18-94 έτη). Κακοήθης υποκείμενη νόσος υπήρχε στους 180, καλοήθης στους 38, ενώ άγνωστης αιτιολογίας απόφραξη ουρητήρων αντιμετωπίστηκε σε 4 ασθενείς. Η προσπέλαση στο πυελοκαλυκικό σύστημα έγινε με συνδυασμό υπερηχογραφικής και ακτινοσκοπικής καθοδήγησης.
Αποτελέσματα: Επιτυχής διαδερμική προσπέλαση στο πυελοκαλυκικό σύστημα έγινε σε 222/222 ασθενείς (ποσοστό επιτυχίας 100%). Μονήρης δεξιά νεφροστομία έγινε σε 80 ασθενείς, μονήρης αριστερά σε 82, αμφοτερόπλευρη σε 44, ενώ σε 16 ασθενείς έγινε νεφροστομία στο νεφρικό μόσχευμα. Έγινε προσπάθεια τοποθέτησης κατιόντος ουρητηρικής ενδοπρόθεσης σε 77 ασθενείς, επιτυχής σε 63 (ποσοστό επιτυχίας 81,8%), από τους οποίους σε 7 αμφοτερόπλευρα. Οι μέσες τιμές ουρίας και κρεατινίνης 15 ημέρες μετά την επέμβαση ήταν 63 mg/ml και 2,2 mg/dl (πριν την επέμβαση: 160,8 mg/ml και 6,9 mg/dl αντίστοιχα). Σε 146 από τους 222 ασθενείς (65,7%) η νεφρική λειτουργία επανήλθε στο φυσιολογικό εντός 15 ημερών μετά την εκτροπή, σε 61 (27,6%) βελτιώθηκε ικανά, τόσο που να μη χρειασθεί εξωνεφρική κάθαρση, ενώ σε 15 (6,7%) η διαδερμική νεφροστομία ουδέν προσέφερε (ποσοστό επιτυχίας 93,3%). Δεν σημειώθηκαν σοβαρές επιπλοκές που να χρειαστούν χειρουργική αντιμετώπιση. Από τους 180 ασθενείς της μελέτης αυτής με αποφρακτική ουροπάθεια επί εδάφους κακοήθειας, διαθέσιμα στοιχεία ως προς την επιβίωση υπάρχουν για τους 132. Η μέση επιβίωση των 132 αυτών ασθενών ήταν 228,5 ημέρες.
Συμπέρασμα: Η διαδερμική υπερκυστική εκτροπή των ούρων υπό απεικονιστική καθοδήγηση είναι μέθοδος ασφαλής και αποτελεσματική για την αντιμετώπιση της αποφρακτικής ουροπάθειας.

ΕΠΕΜΒΑΤΙΚΗ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΑ

Αντιμετώπιση ουρολογικών επιπλοκών σε νεφρικά μοσχεύματα με διαδερμική τοποθέτηση ουρητηρικής ενδοπρόθεσης

Π. Παππάς, Θ. Αλεξόπουλος, Χ. Νικολάου, Α. Λώσης, Δ. Κολομόδη, Γ. Τζώρτζης

Ακτινολογικό Τμήμα Π.Γ.Ν. Αθηνών "Λαϊκό"

Σκοπός: Η μελέτη και αξιολόγηση της διαδερμικής νεφροστομίας και τοποθέτησης ουρητηρικής ενδοπρόθεσης στην αντιμετώπιση των ουρολογικών επιπλοκών του μεταμοσχευμένου νεφρού.
Υλικό - Μέθοδος: Από τον Οκτώβριο του 1996 έως τον Νοέμβριο του 2000 αντιμετωπίστηκαν στο Ακτινολογικό Τμήμα του νοσοκομείου μας 21 ουρολογικές επιπλοκές του μεταμοσχευμένου νεφρού (18 ουρητηρικές στενώσεις και 3 ουρητηρικά συρίγγια) σε 19 ασθενείς (δύο ασθενείς με ουρητηρικό συρίγγιο εμφάνισαν σε δεύτερο χρόνο και ουρητηρική στένωση). Η μέθοδος που ακολουθήθηκε ήταν διαδερμική νεφροστομία και τοποθέτηση ουρητηρικής ενδοπρόθεσης (Double J) υπό τον συνδυασμό υπερηχογραφικής και ακτινοσκοπικής καθοδήγησης.
Αποτελέσματα: Με επιτυχία εκτελέστηκαν 21 διαδερμικές νεφροστομίες. Σε 19 περιπτώσεις επιχειρήθηκε η τοποθέτηση κατιόντος ουρητηρικής ενδοπρόθεσης, επιτυχώς σε 17 (89,5%). Η ουρητηρική ενδοπρόθεση αφαιρέθηκε σε 8 από τους 14 ασθενείς με ουρητηρική στένωση μετά από 12-21 μήνες (μέση τιμή 15 μήνες) και 6 ασθενείς (75%) δεν εμφάνισαν σημεία επαναστένωσης σε επανέλεγχο μετά 13-31 μήνες (μέση τιμή 16,7 μήνες). Σε 6 ασθενείς με ουρητηρική στένωση η ενδοπρόθεση παρέμεινε χωρίς κανένα πρόβλημα για 1-9 μήνες (μέση τιμή 5,9 μήνες). Σε 3/3 ασθενείς με ουρητηρικό συρίγγιο τοποθετήθηκε επιτυχώς ουρητηρική ενδοπρόθεση (ποσοστό επιτυχίας 100%). Σε 2 από αυτούς αφαιρέθηκε η ενδοπρόθεση μετά 2 1/2 και 5 1/2 μήνες και δεν εμφάνισαν σημεία υποτροπής της διαφυγής για 4 και 2 μήνες αντίστοιχα, και οι 2 όμως εμφάνισαν σημεία αποφρακτικής ουροπάθειας λόγω στένωσης του ουρητήρα, 11 και 20 ημέρες αντίστοιχα μετά την αφαίρεση του Double J, και αντιμετωπίστηκαν με νέα νεφροστομία και τοποθέτηση ουρητηρικής ενδοπρόθεσης. Η τρίτη ασθενής με ουρητηρικό συρίγγιο παραμένει με την ενδοπρόθεση εις θέσιν, χωρίς κανένα πρόβλημα για 2 μήνες. Καμία μείζονα επιπλοκή δεν σημειώθηκε στους ως άνω 19 ασθενείς.
Συμπέρασμα: Η διαδερμική αντιμετώπιση των συχνότερων ουρολογικών επιπλοκών του μεταμοσχευμένου νεφρού (ουρητηρική στένωση και ουρητηρικό συρίγγιο) με τη μέθοδο της διαδερμικής νεφροστομίας και την τοποθέτηση ουρητηρικής ενδοπρόθεσης είναι ασφαλής, αποτελεσματική, και συμβάλλει στην αποφυγή μιας μείζονος και με αρκετές επιπλοκές εγχείρησης.