Διάχυτο σηραγγώδες αιμαγγείωμα του ορθού

Σ. Παπαϊωάννου, Γ. Ροδοκαλάκης, Κ. Τσιτουρίδης, Ι. Δαυΐδης, Χ. Δαμιανίδης, Μ. Αρβανίτη, Ι. Τσιτουρίδης

Ακτινολογικό Εργαστήριο Γ. Ν. Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκη

Περίληψη
Το διάχυτο σηραγγώδες αιμαγγείωμα του ορθού(ΔΣΑΟ) αποτελεί έναν από τους πλέον σπάνιους καλοήθεις όγκους του παχέoς εντέρου. Το κύριο σύμπτωμα με το οποίο εκδηλώνεται είναι η υποτροπιάζουσα αιμορραγία από το ορθό.
Στο 50% των ασθενών με ΔΣΑΟ στην απλή ακτινογραφία κοιλίας μπορούν να απεικονισθούν φλεβόλιθοι στην ανατομική περιοχή του σιγμοειδούς και του ορθού, οι οποίοι κατευθύνουν και στη σωστή διάγνωση. Ο βαριούχος υποκλυσμός και ο σπινθηρογραφικός έλεγχος ως μέθοδοι διερεύνησης, είναι μη ειδικοί, καθώς δε αναδεικνύουν την έκταση και τα πλήρη όρια της βλάβης. Η βιοψία θα πρέπει να αποφεύγεται λόγω κινδύνου οξείας αιμορραγίας. Η αξονική τομογραφία αναδεικνύει του φλεβόλιθους πιο ικανοποιητικά συγκριτικά με τη απλή ακτινογραφία κοιλίας και προσφέρει λεπτομερείς πληροφορίες για τις διαστάσεις και την επέκταση της βλάβης στις δομές της ελάσσονος πυέλου .
Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί τη μέθοδο εκλογής στη διερεύνηση του ΔΣΑΟ, καθώς καθορίζει πλήρως την έκτασή του σε προεγχειρητικό στάδιο, αλλά και σε έλεγχο παρακολούθησης (follow up).

Οξεία αγγειοδιασταλτική δράση της υδροχλωροθειαζίδης επί των αρτηριών των σηραγγωδών σωμάτων του πέους

Κ. Συργιάννης, Γ. Ράμμος, Β. Πεππές, Π. Βοϊδονικόλα, Ι. Νίκας, Μ. Στασινοπούλου, Ε. Φειδά, Α. Χαλαζωνίτης

Θεραπευτική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών. Νοσοκομείο Αλεξάνδρα.

Περίληψη
Σκοπός: Τα θειαζιδικά διουρητικά θεωρείται ότι ασκούν την αντιϋπερτασική τους δράση μέσω της προκαλούμενης διούρησης. Από 50ετίας περίπου υπάρχει επίσης και η άποψη ότι η δράση τους οφείλεται περισσότερο σε αγγειοδιαστολή και λιγότερο στη διούρηση. Εντούτοις, οι in vivo ενδείξεις που υποστηρίζουν την άποψη της αγγειοδιασταλτικής δράσης είναι πολύ λίγες. Ο σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της αγγειοδιασταλτικής δράσης της υδροχλωροθειαζίδης σε άνδρες υπερτασικούς και νορμοτασικούς.
Υλικό και μέθοδος: Στη μελέτη μας εξετάσαμε την οξεία δράση της υδροχλωροθειαζίδης στις αρτηρίες των σηραγγωδών σωμάτων του πέους, μετά από p.o. χορήγηση 50 mg αυτής σε 17 άνδρες, 6 υπερτασικούς και 11 νορμοτασικούς. Η καταγραφή των μεταβολών της ταχύτητας της ροής του αίματος έγινε υπερηχογραφικά.
Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε οξεία αγγειοδιαστολή, εντός μιας ώρας, σε βαθμό στατιστικά σημαντικό, τόσο στους υπερτασικούς όσο και στους νορμοτασικούς ασθενείς. Η μεταβολή της ταχύτητας ροής του αίματος στα σηραγγώδη σώματα ήταν ανεξάρτητη από τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης, η οποία δεν μεταβλήθηκε κατά την διάρκεια του ελέγχου όπως και κατά τη διάρκεια του επόμενου 24ώρου.
Συμπεράσματα: Η υδροχλωροθειαζίδη δείχνει να διαθέτει και σημαντική αγγειοδιασταλτική δράση. Ο μηχανισμός αυτής της δράσης της υδροχλωροθειαζίδης φαίνεται ότι δεν σχετίζεται με την αναστολή του συνμεταφορέα Na-Cl του άπω εσπειραμένου σωληναρίου των νεφρών.

Δευτεροπαθές λέμφωμα νεφρών: Απεικόνιση με την Αξονική και τη Μαγνητική Τομογραφία

Μ. Μιχαηλίδης, Ι. Δαϋίδης, Χ. Δαμιανίδης, Σ. Παπαϊωάννου, Μ. Αρβανίτη, Ι. Τσιτουρίδης

Ακτινολογικό Εργαστήριο, Γ. Ν. Παπαγεωργίου, Θεσσαλονίκη.

Περίληψη
Η προσβολή των νεφρών από λέμφωμα συμβαίνει συνήθως δευτεροπαθώς στα πλαίσια προχωρημένης συστηματικής νόσου, είτε αιματογενώς, είτε από άμεση επέκταση λεμφαδενικής οπισθοπεριτοναϊκής, ενώ η πρωτοπαθής προσβολή των νεφρών από λέμφωμα είναι πολύ σπάνια.
Σκοπός της εργασίας μας είναι η περιγραφή των απεικονιστικών ευρημάτων και των προτύπων προσβολής του δευτεροπαθούς λεμφώματος του νεφρού σε 23 ασθενείς (12? και 11 ?, 6-76 ετών, μέση ηλικία 42,6 έτη ). Στους 18 ασθενείς αφορούσε νέα εντόπιση γνωστού λεμφώματος κατά τον επανέλεγχο, ενώ σε 5 ασθενείς αφορούσε νεφρική εντόπιση κατά την αρχική διάγνωση-σταδιοποίηση του λεμφώματος. Στις 19 περιπτώσεις το λέμφωμα ήταν του τύπου Νon-Hodgkin (82,6%), ενώ στις 4 ήταν του τύπου Hodgkin (17,4%). Το πρότυπο προσβολής ήταν ποικίλο (πολλαπλές ή μονήρεις μάζες νεφρών, περινεφρικές μάζες με ή χωρίς συνοδό οπισθοπεριτοναϊκή λεμφαδενοπάθεια ή νεφρική προσβολή, διάχυτη διήθηση των νεφρών) και η διαφορική διάγνωση από άλλης φύσεως βλάβες σε πολλές περιπτώσεις θα ήταν αδύνατη χωρίς τη γνώση του ιστορικού ή τη βιοψία.
Συμπερασματικά, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία ανέδειξαν με ακρίβεια το πρότυπο και το βαθμό της νεφρικής συμμετοχής στους ασθενείς αυτούς και είχαν καθοριστικό ρόλο στη σταδιοποίηση ή επανασταδιοποίηση του λεμφώματος και στον επανέλεγχο των ασθενών αυτών.

Περιστατικό εμμένουσας αριστερής άνω κοίλης φλέβας, με συνοδό απουσία δεξιάς άνω κοίλης φλέβας

Θ. Κρατημένος (1), Ε. Λαζαρίδου (2), Α. Μπέκα (1), Δ. Έξαρχος (2), Π. Πιπερόπουλος (1)

(1) Ακτινοδιαγνωστικό Τμήμα, Γ.Ν.Α. "Ο Ευαγγελισμός"
(2) Τμήμα Αξονικού και Μαγνητικού Τομογράφου, Γ.Ν.Α "Ο Ευαγγελισμός"

Περίληψη
Η εμμένουσα αριστερή άνω κοίλη φλέβα (PLSVC) αποτελεί τη συχνότερη φλεβική παραλλαγή στο θώρακα, που όταν συνυπάρχει απουσία της δεξιάς άνω κοίλης φλέβας είναι εξαιρετικά σπάνια. Συνήθως αποτελεί τυχαίο εύρημα κατά τη διάρκεια διαγνωστικών ή θεραπευτικών επεμβατικών τεχνικών. Συνοδεύεται από ποικιλία συγγενών ανωμαλιών και ενοχοποιείται ως παράγοντας πρόκλησης καρδιακής αρρυθμίας. Περιγράφεται η περίπτωση ασθενούς 82 ετών με κολποκοιλιακό αποκλεισμό, όπου κατά την τοποθέτηση βηματοδότη τέθηκε η υπόνοια PLSVC και επιβεβαιώθηκε μετά από ψηφιακή φλεβογραφία, υπολογιστική τομογραφία (CT) και υπερηχογράφημα καρδιάς.