Aκτινομυκητίαση κοιλιακής και πυελικής χώρας.Aπεικονιστική διερεύνηση με την αξονική τομογραφία

Τόμος 43, (1):59-65, 2012

Μ. Γιαννίλα, Α. Λιανού, Δ. Φαγκρέζος, Π. Μανιάτης, Ι. Παπαηλιού, Χ. Τριαντοπούλου

Ακτινολογικό τμήμα και τμήμα Αξονικής τομογραφίας, Κωνσταντοπούλειο Γ.Ν.Ν. Ιωνίας

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Σκοπός: Nα περιγράψουμε τις διαφορετικές μορφές απεικόνισης της ακτινομυκητίασης στην κοιλιακή και πυελική χώρα και να αναδείξουμε τα διαφοροδιαγνωστικά ευρήματα από άλλες φλεγμονώδεις ή νεοπλασματικές παθήσεις με παρόμοια απεικονιστικά χαρακτηριστικά.

Υλικό και μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 18 ασθενείς (15 γυναίκες και 3 άνδρες, 25-75 χρόνων, μέσος όρος ηλικίας 50 έτη) με επιβεβαιωμένη ακτινομυκητίαση. Όλοι οι ασθενείς είχαν εξεταστεί με αξονική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας, πριν και μετά την ενδοφλέβια έγχυση σκιαγραφικής ουσίας. 11 ασθενείς είχαν ιστορικό μακροχρόνιας χρήσης ενδομήτριου αντισυλληπτικού σπειράματος. Αξιολογήθηκε το πάχος του εντερικού τοιχώματος και η σκιαγραφική ενίσχυση αυτού, η φλεγμονώδης διήθηση των πέριξ ιστών και τα χαρακτηριστικά της ενδοπεριτοναϊκής και πυελικής φλεγμονώδους μάζας.

Αποτελέσματα: Το σιγμοειδές κόλον ήταν το συχνότερα προσβεβλημένο τμήμα του παχέος εντέρου. Στους περισσότερους ασθενείς αναδείχθηκε συγκεντρική πάχυνση του τοιχώματος με έντονη σκιαγραφική ενίσχυση και διάχυτη διήθηση του περικολικού λίπους. Σε 11 ασθενείς απομονώθηκαν ένα ή περισσότερα ενδοπυελικά αποστήματα, ενώ περιτοναϊκή ή πυελική μάζα παρακείμενη της προσβεβλημένης εντερικής έλικας παρατηρήθηκε σε 17 περιπτώσεις ασθενών. Σε 3 ασθενείς διαπιστώθηκε επέκταση της φλεγμονής και δημιουργία αποστημάτων στο κοιλιακό τοίχωμα ενώ σε 1 ασθενή παρατηρήθηκε ενδοθωρακική διασπορά.

Συμπέρασμα: Η ακτινομυκητίαση πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση όχι μόνο σε άτομα με μακροχρόνια χρήση ενδομήτριου αντισυλληπτικού σπειράματος αλλά και όταν τα απεικονιστικά ευρήματα με την αξονική τομογραφία αναδεικνύουν συγκεντρική πάχυνση του εντερικού τοιχώματος με έντονη σκιαγραφική ενίσχυση, σχηματισμό φλεγμονωδών ψευδοόγκων στην πύελο και στην περιτοναϊκή κοιλότητα και εκτεταμένη διήθηση του μεσεντερίου λίπους με δημιουργία αποστημάτων.