Basic HTML Version
255
Θ. Ν. Σπυριδόπουλος και συν. Οξεία κάκωση της Αυχενικής Μοίρας της Σπονδυλικής στήλης στον παιδιατρικό πληθυσμό
πληθυσμό
1
.
Καθώς η ανάπτυξη και διαμόρφωση της
ΑΜΣΣ έχει ολοκληρωθεί στα πρώτα 8-10 έτη ζωής,
μπορούμε να κάνουμε μια διάκριση των κακώσεων της
ΑΜΣΣ που αφορούν παιδιά και εφήβους, ανάλογα με
την ηλικία: (α) κακώσεις ΑΜΣΣ σε παιδιά <10 ετών
και (β) σε παιδιά και εφήβους >10 ετών. Ενώ τα επι-
δημιολογικά χαρακτηριστικά των κακώσεων της ΑΜΣΣ
της δεύτερης ομάδας είναι παραπλήσια με αυτά των
ενηλίκων, στα μικρότερα παιδιά υπάρχουν διακριτές
διαφορές αναφορικά με τον τύπο, την εντόπιση και την
έκβαση του τραύματος, λόγω της ανάπτυξης και ανατο-
μίας που επηρεάζουν τελικά και την εμβιομηχανική της
ανώτερης μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΣΣ)
3,4
.
Σύμφωνα με μελέτες τα μεγάλα παιδιά και οι έφη-
βοι υφίστανται συχνότερα κακώσεις της ΑΜΣΣ, λόγω
συχνότερης εμπλοκής τους σε τραυματισμούς υψηλής
ενέργειας π.χ. τροχαία, πτώση από μεγάλο ύψος κτλ.
Επίσης, στα μικρότερα παιδιά το επίπεδο της κάκωσης
αφορά συχνότερα την περιοχή του ινίου και τους 3
πρώτους αυχενικούς σπονδύλους, ενώ στα μεγαλύτερης
ηλικίας προσβάλλεται πιο συχνά η κατώτερη ΑΜΣΣ
(Α
5
-Α
7
)
5,6
. Στα μικρά παιδιά, η σχετικά μεγαλύτερη
αναλογία κεφαλής- σώματος, η μεγαλύτερη ελαστικό-
τητα των συνδέσμων, οι σχετικά «ανώριμοι» τραχηλικοί
μύες και η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των οστών και των
αρθρικών επιφανειών του ινίου και της ΑΜΣΣ, δίδουν
αφενός τη δυνατότητα κινήσεων μεγαλύτερου εύρους,
αφετέρου δε, τα καθιστούν πιο ευπαθή σε κακώσεις
της ΑΜΣΣ
3
. Ακόμα και επί αρνητικού απεικονιστικού
ελέγχου σε περίπτωση κάκωσης της ΑΜΣΣ, τα μικρά
παιδιά έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα προσβολής του
νωτιαίου μυελού (ΝΜ) και επακόλουθης νευρολογικής
σημειολογίας, σε σχέση με τα παιδιά και εφήβους
μεγαλύτερης ηλικίας, αν και η τελική πρόγνωση είναι
καλύτερη στα άτομα της πρώτης ομάδας
2,7,8
.
ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ
1
η
περίπτωση:
Αγόρι 11 ετών προσήλθε με οξύ με-
τατραυματικό ραιβόκρανο, ως αποτέλεσμα στροφικής
κάκωσης της ΑΜΣΣ. Ο ακτινογραφικός έλεγχος έθεσε
την υποψία κάκωσης αντίστοιχα του Α
1
σπονδύλου, οπότε
παραπέμφθηκε για εντοπισμένη CT, η οποία ανέδειξε
διακοπή σε δύο σημεία του φλοιού στο οπίσθιο τόξο του
άτλαντα. Η διακοπή του φλοιού είχε ομαλά σκληρυντικά
όρια, αποδιδόμενη σε υπεράριθμο πυρήνα οστέωσης
του οπισθίου τόξου του άτλαντα (Εικόνα 1).
2
η
περίπτωση:
Κορίτσι 6 ετών προσήλθε με οξύ
μετατραυματικό ραιβόκρανο, ως αποτέλεσμα πτώσης
στο έδαφος και πλήξης της κεφαλής. Ο ακτινογραφι-
κός έλεγχος έθεσε την υποψία κάκωσης στο επίπεδο
των Α
1
-Α
2
σπονδύλων. Η ασθενής, λόγω καθήλωσης
του αυχένα, υποβλήθηκε σε περαιτέρω απεικόνιση με
εντοπισμένη CT, που ανέδειξε την παρουσία στροφικού
ατλαντο-αξονικού εξαρθρήματος (Εικόνα 2).
3
η
περίπτωση:
Κορίτσι 6 ετών, προσήλθε με εμμένον
μετατραυματικό ραιβόκρανο. Οι συνοδοί του ανέφεραν
πτώση της ασθενούς προ μηνός από το κρεβάτι της.
Η ασθενής παρουσίαζε κλίση της κεφαλής κατά την
έκταση της ΑΜΣΣ χωρίς σαφή οστική ευαισθησία. Ο
ακτινογραφικός έλεγχος δεν ήταν καταληκτικός και
λόγω έντονης κλινικής υποψίας η ασθενής υποβλή-
θηκε σε CT που ανέδειξε την παρουσία ελλείμματος
στο πρόσθιο τόξο του άτλαντα, με σκληρυντικά όρια
και ανάδειξη πώρου, ευρήματα συμβατά με κάταγμα
σε φάση πώρωσης (Εικόνα 3).
Εικόνα 2:
Στροφικό ατλαντοαξονικό εξάρθρημα.
Εικόνα 3:
Διακοπή συνέχειας φλοιού στο πρόσθιο
τόξο του άτλαντα, με σκληρυντικά όρια και αρχόμενη
ανάπτυξη πώρου.
α